Tak więc może się przedstawię. Jestem Angelica i mam siedemnaście lat. Pewnie oczekujesz, że oczaruję cię teraz piękną historią miłosną z ,,happy endem'', prawda? Otóż niezupełnie. Miłość to zbyt poważne i zbyt przereklamowane słowo.
Dwudziesty ósmy sierpnia, dzień mojej przeprowadzki. Opuszczam mój ukochany Nowy Jork i ruszam do ponurego Londynu. Teraz zapewne chcesz wiedzieć co robię. Nie, nie spędzam czasu z przyjaciółmi. Nie, nie wylewam łez w koszulkę jakiegoś chłopaka. I nie, nie pocieszam brata z powodu smutku do tego, co musi tu zostawić. Zostawić kochającą dziewczynę, przyjaciół, dla których jest on kimś ważnym. A co ze mną? Jestem tylko cichą, nie wychylającą się z tłumu szatynką, której życie oparte jest na ciągłej rutynie i nudzie. Tak, więc nie dokończyłam pytania, nie dałam odpowiedzi. Siedzę na parapecie okna ze znienawidzonymi przeze mnie firankami i wpatruję się w niebo. Niebo, które wydaje się być jak pewien ratunek od rzeczywistości.
Miejsce bez smutku, bez żadnych trosk. Tam wśród gwiazd wraz z... No właśnie. Tam jestem sama. Ale to bez znaczenia, bo wśród nich jesteś ,,kimś''. Częścią tego wspaniałego wymiaru. Gwiazdy migotały, dając niebu piękny połysk. Rogalikowaty księżyc dopełniał ten obraz niczym z bajki. Choć, przyznam - myliłam się. Nie jestem sama. Jest ze mną moja fantazja, gwiazdy i cisza. Nienaruszona niczym nie spożyty jeszcze chleb. Nie płaczę, bo przecież nie mam powodu. Nie choruję, nie głoduję, nie tracę, nie umieram. Chociaż wiem, że z każdą chwilą bliżej mi do śmierci.
Moje przemyślenia przerwał dotyk na moim ramieniu. Wzdrygnęłam się lekko, jednocześnie odwracając do źródła krótkiego muśnięcia. To, co zobaczyłam, było przygnębiające. Czerwona i mokra od płaczu twarz mojego brata było widoczna nawet w ciemności.
- Idź spać - odparł tak chłodno, że dostałam gęsiej skórki. Nie chciałam dyskutować i jeszcze bardziej denerwować chłopaka, więc zeskoczyłam z parapetu, po czym niczym robot ruszyłam do łazienki. Zmyłam makijaż zdobiący moją twarz, a także wzięłam prysznic i umyłam dokładnie zęby. W końcu, gotowa do zrealizowania polecenia nadanego od mojego brata, wpełzłam pod kołdrę. Nie spałam. Po mojej głowie chodziły myśli: ,,Co gdyby...?''. Powstawały nowe czarne jak i kolorowe scenariusze.
Coraz bardziej zmęczona ograniczałam rozmyślania przymykając oczy. W końcu zapadłam w głęboki sen.
Dobranoc.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Oto prolog, który napisałam... Uwaga! Prawie rok temu. Długo zastanawiałam się czy go tu opublikować i w końcu proszę oto prolog. Osobiście mi się bardzo podoba, choć jest dość krótki. Te opowiadanie traktuję na prawdę na poważnie, a rozdziały wstawiać będę kiedy zwyczajnie znajdę inspirację i kiedy będą one w pełni gotowe. Nie oznacza to, jednak, że tą oto powieść będę zaniedbywać. Mam nadzieję, że prolog wam się spodobał. Zostawiajcie komentarze z opiniami i pierwszymi wrażeniami. To dla mnie bardzo ważne.
- A
Dwudziesty ósmy sierpnia, dzień mojej przeprowadzki. Opuszczam mój ukochany Nowy Jork i ruszam do ponurego Londynu. Teraz zapewne chcesz wiedzieć co robię. Nie, nie spędzam czasu z przyjaciółmi. Nie, nie wylewam łez w koszulkę jakiegoś chłopaka. I nie, nie pocieszam brata z powodu smutku do tego, co musi tu zostawić. Zostawić kochającą dziewczynę, przyjaciół, dla których jest on kimś ważnym. A co ze mną? Jestem tylko cichą, nie wychylającą się z tłumu szatynką, której życie oparte jest na ciągłej rutynie i nudzie. Tak, więc nie dokończyłam pytania, nie dałam odpowiedzi. Siedzę na parapecie okna ze znienawidzonymi przeze mnie firankami i wpatruję się w niebo. Niebo, które wydaje się być jak pewien ratunek od rzeczywistości.
Miejsce bez smutku, bez żadnych trosk. Tam wśród gwiazd wraz z... No właśnie. Tam jestem sama. Ale to bez znaczenia, bo wśród nich jesteś ,,kimś''. Częścią tego wspaniałego wymiaru. Gwiazdy migotały, dając niebu piękny połysk. Rogalikowaty księżyc dopełniał ten obraz niczym z bajki. Choć, przyznam - myliłam się. Nie jestem sama. Jest ze mną moja fantazja, gwiazdy i cisza. Nienaruszona niczym nie spożyty jeszcze chleb. Nie płaczę, bo przecież nie mam powodu. Nie choruję, nie głoduję, nie tracę, nie umieram. Chociaż wiem, że z każdą chwilą bliżej mi do śmierci.
Moje przemyślenia przerwał dotyk na moim ramieniu. Wzdrygnęłam się lekko, jednocześnie odwracając do źródła krótkiego muśnięcia. To, co zobaczyłam, było przygnębiające. Czerwona i mokra od płaczu twarz mojego brata było widoczna nawet w ciemności.
- Idź spać - odparł tak chłodno, że dostałam gęsiej skórki. Nie chciałam dyskutować i jeszcze bardziej denerwować chłopaka, więc zeskoczyłam z parapetu, po czym niczym robot ruszyłam do łazienki. Zmyłam makijaż zdobiący moją twarz, a także wzięłam prysznic i umyłam dokładnie zęby. W końcu, gotowa do zrealizowania polecenia nadanego od mojego brata, wpełzłam pod kołdrę. Nie spałam. Po mojej głowie chodziły myśli: ,,Co gdyby...?''. Powstawały nowe czarne jak i kolorowe scenariusze.
Coraz bardziej zmęczona ograniczałam rozmyślania przymykając oczy. W końcu zapadłam w głęboki sen.
Dobranoc.
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Oto prolog, który napisałam... Uwaga! Prawie rok temu. Długo zastanawiałam się czy go tu opublikować i w końcu proszę oto prolog. Osobiście mi się bardzo podoba, choć jest dość krótki. Te opowiadanie traktuję na prawdę na poważnie, a rozdziały wstawiać będę kiedy zwyczajnie znajdę inspirację i kiedy będą one w pełni gotowe. Nie oznacza to, jednak, że tą oto powieść będę zaniedbywać. Mam nadzieję, że prolog wam się spodobał. Zostawiajcie komentarze z opiniami i pierwszymi wrażeniami. To dla mnie bardzo ważne.
- A
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz